“Van dun zijn werd ik niet gelukkig, maar van dik zijn wel”

35

Dun zijn niet gelukkig dik wel 01
Ik ga je een klein geheimpje verklappen. Dat meisje, die ene aan de linkerkant, dat ben ik. De ik van 5 jaar gelden, na 3 baby’s.

Dun zijn niet gelukkig dik wel 02
Deze foto is genomen 2 maanden voor mijn 35ste verjaardag. Ik was toen het slankste dat ik sinds mijn 17de was geweest. 3 weken na het nemen van deze foto ging naar de winkel om een broek te kopen en vroeg om maat 38. De verkoopster zei tegen me dat ze dacht dat ik eerder een 34 nodig had. Ik vertelde haar dat ze erg aardig was, maar dat ze toch ook een 38 moest meenemen. Maar die broek gleed van mijn lichaam. Ik was 55,8 kilo, het dunste dat ik sinds mijn 15de was geweest.

En toch, toen ik naar de foto keek, vond ik mezelf dik. Hier is een foto van mij, waarop je me misschien herkent.

Dun zijn niet gelukkig dik wel 03
Deze is 2 maanden geleden genomen, 4 maanden na mijn 40ste verjaardag, met mijn 5 kinderen. Ik ben degene die eruit ziet als de moeder.

Door de jaren heen heeft mijn gewicht enorm geschommeld. Heel erg omhoog en heel erg omlaag. Het is een soort achtbaan, alleen dan minder leuk. Dit is wat er gebeurt als je gaat naar het Six Flags pretpark van zwangerschap. Borstvoeding, peuterspeelzaal, gedwongen sporten, sporten haten, sporten heerlijk vinden en geobsedeerd zijn door sporten.

Van een superlijf naar dik

Ik bereikte het gewicht van de ‘na’ foto na het verliezen van mijn baby. Nadat ik getrouwd, geschieden en getouwd was. Na heel veel verhuizingen, na een gebroken been en een gebroken enkel. Na het verzorgen van een dozijn baby’s, maar niet die van mij, als kraamverpleegkundige. En na het verzorgen van een dozijn stervende mensen als verpleegkundige voor terminale patiënten.

Het andere lichaam dat je ziet, het superlijf. Dat heb ik bereikt door dagelijks slechts 1.000 calorieën te eten. Door wekelijks 56 kilometer te rennen. Door gemiddeld 3 uur per dag te slapen. Door elk beetje eten te tellen tot aan elk tomaatje toe. Door dagelijks mijn gewicht bij te houden voor een jaar lang. Door het rennen op de trappen van het ziekenhuis tijdens mijn 12 uur durende dienst. Door het verliezen van mijn menstruatie. Door mezelf eten te ontzeggen als ik honger had. En door het ontnemen van slaap.

Ben je verward? Misschien zie je waar ik naartoe wil met dit. Ik weet dat de meeste van jullie dit zien en één van de volgende dingen denken:

  • Wow, jij zag er fantastisch uit. Wat is er gebeurd?
  • Hoe komt het dat je nu zoveel weegt?
  • Waarom zie je er op de na foto slechter uit? Dat is niet hoe dit werkt!

Misschien zeggen een aantal van jullie dat ik dik ben. Misschien zeggen een paar van jullie dat ik er gelukkig en gezond uitzie. Ik ben zoveel van die dingen.

Dun en ongelukkig

Ik wil korte metten maken met dit stereotype. Omdat het onzin is! Dun zijn maakte me niet gelukkig. Ik met een sixpack was, ik met een sixpack. Maat 34 hebben maakte het veel gemakkelijker om te winkelen en kleding stond vermoedelijk ook ‘beter’. Want laten we eerlijk zijn, kleding wordt meestal ontworpen voor mensen met maat 34. Maat 34 zorgde ervoor dat vreemden regelmatig hun hoofd omdraaiden op straat. Het zorgde ervoor dat mannen bij de supermarkt me probeerden te versieren en artsen in het ziekenhuis gepassioneerde voorstellen deden. Het maakte me obsessief over elk detail van mijn lichaam, van de striae op mijn buik tot aan de vorm van mijn biceps.

Het deed een heleboel dingen met me. Het maakte me niet gelukkig.

Het maakte me geobsedeerd door sporten. Hoeveel tijd zou ik kunnen doorbrengen in de sportschool tussen het verzorgen van 3 kleine kinderen en een 12 uur durende nachtdienst? Het zorgde ervoor dat ik mijn eten googlede op het aantal calorieën. Het zorgde ervoor dat ik voedsel at dat ik haatte, zoals rijstwafels, en eten waar ik dol op was, zoals cake, vermeed. Dat alles maakte me dun.

Het maakte me niet gelukkig. Dit wil uiteraard niet zeggen dat dunne mensen niet gelukkig zijn. Maar dit is om te zeggen dat dun zijn niet:

  • A. Een remedie voor verdriet is, of
  • B. Een garantie voor geluk is

Dit is om te zeggen dat voor geluk geen slankheid vereist is en dat dik zijn niet zorgt voor verdriet.

Dik en gelukkig

De wijzigingen in mijn medicatie, om mijn bipolaire stoornis te behandelen, hebben ervoor gezorgd dat ik nog eens 4,5 kilo ben aangekomen sinds het nemen van de laatste foto. De meeste van mijn kleren passen niet meer en dat is ontmoedigend. Ik doe niet alsof het mezelf wurmen in een jeans die veel te klein is leuk is. Want dat is het niet.

Toch zie ik niet alleen grote veranderingen in mijn lichaam, maar ook in mijn gedachten. Er is een stilte, een vreugde en een vrede die ik nooit heb gehad. Dat is al die kilo’s waard. Die zijn niets in vergelijking met mijn bereidheid om sommige dingen los te laten, om bij mijn kinderen te zijn en om te kunnen slapen.

Ik ben blij. Ik ben dik en ik ben gelukkig.

Dik zijn zonder schuldgevoel

Wil je mensen echt verbazen? Probeer dit dan thuis: Wees dik en gelukkig. Wees dik zonder je te verdedigen. Draag een bikini en meen het. Eet een pizza en ijs en geniet ervan. Geniet van het leven, drink een fles wijn en verontschuldig je niet.

De wereld wil dat je dun bent. Er is een hele industrie gebouwd rondom jouw onzekerheid. En dat is onzin. De wereld wil jou doen geloven dat dun zijn garant staat voor geluk. Het wil je laten denken dat je alleen liefde waard bent en een gelukkig leven verdient, als je mooi bent. En mooie mensen zijn nu eenmaal niet dik. Of zijn ze dat misschien wel?

Foto’s: Joni Edelman

Vrouwblog op Facebook

About Author

35 reacties

  1. Haha, ehm toch herkenbaar. Ik was slanker in mijn zwangerschap dan dat ik nu ben. Door de borstvoeding heb ik de hele dag honger en val ik geen kilo af. Ik zit lekker in mijn vel, maar zie mensen soms denken van huh? Daar plakt nog wel een hoop aan. Ik voel me prima mijn tijd komt wel.

  2. Anneke Bijsterbosch on

    Te dun, te dik…. Bij beide zijn er gezondheidsrisico’s. Iets er tussenin lijkt me het meest gezond en het langst vol te houden.

  3. Anneke Vermorgen on

    Herkenbaar. Ik sukkel al sinds kind af aan met mijn gewicht. In mijn volwassen leven was 94 de maximum en 45 de minimum. Ik zit daar nu ongeveer middenin. Ben ik tevreden? Nee. Ik zal dat waarschijnlijk ook nooit zijn.

  4. Sjoukje van der Heide on

    Kijk Thessa de Vries, haha denk je nu ook aan mij hihi. Ik was alleen twaalf op mijn Dunst 😉

  5. ik ben van mening dat als je gezegend bent met een gezond lichaam en je er mee kan doen waar voor het bedoelt is, je al heel erg blij mag zijn. dat gedoe om slank te willen blijven is niet gezond voor je geest noch voor je lichaam.. gewoon leven en een paar kilo meer hoeft niet te betekenen, ongezonder.. het is zelfs bewezen dat meer dan 45 min, 3x per week hardlopen, net zoveel risico met zich meebrengt als wanneer je gewoon thuis op de bank blijft zitten.. beetje bewegen, gezond (normaal dus) eten en een positieve instelling is denk ik vele malen gezonder dan obsessief bezig zijn om slank te willen blijven.

  6. Ilse Vriezen on

    Mooie tekst! Gewicht zegt niks over hoe gelukkig je bent of hoe je je voelt, als je er zelf tevreden mee bent is het aller belangrijkst.

  7. Persoonlijk vond ik je er toen veel beter en gezonder uit zien dan nu.. maar mijn gedachte, als je zelf lekker in je vel zit, wie ben ik dan om daar wat over te zeggen..

  8. Heel herkenbaar, ik ben dan niet zwanger geweest en ben pas 22 maar ik worstel heel erg met eten en dik zijn. Woog op me diepte punt 48 kiloHeb alle lekkere dingen me ontzegt en dacht dat dun zijn meer aandacht zou trekken en dat mensen me dan wel leuk vonden, maar das helemaal niet zo. Heb vaak gehoord, meid je moet aankomen. Sinds kort eet weer normaal en ben 1 kilo aangekomen en zit nu op 52 kilo, heb zoveel meer energie en blije gedachten. Dik zijn is idd gelukkiger zijn.

  9. Ria Visser-heppener on

    Ooh had ik maar dat lichaam wat jij vroeger had..ik sport me suf denk aan mijn voeding. Maar het gaat niet echt hard…

  10. Cindy Diederen on

    Helemaal waar! Ook ik ben dik en gelukkig. Ben jarenlang smal (mager) geweest en heb jaren anorexia gehad. Toen was ik super ongelukkig!!! Nu ben ik dik maar ik geniet van eten en mijn leven en ben eindelijk gelukkig!

  11. Fam Niersmann on

    Wow go girl! Doen waar jij je goed bij voelt… Zouden we allemaal wat meer moeten doen

  12. Jill_1982 on

    Ik woog op mijn zwaarst 119 kilo door emotie eten en bingen (BED eetstoornis) en het baren van 2 kinderen.
    Na veel gezeur en gezeik van mensen om me heen, en gemene “geintjes” en getreiter van familie en omgeving ben ik voor de zoveelste keer weer begonnen met lijnen 4 jaar geleden…dit keer met resultaat, en dat heeft verkeerd uitgepakt. Ik heb nu sinds een paar jaar de levensbedreigende ziekte anorexia nervosa, dit door te beginnen met lijnen om maar geaccepteerd te worden door de maatschappij! ik woog in December 2016 nog maar 33 kilo.
    Op dit moment 45 kilo…maar ik ben 24 uur per dag in strijd met de anorexia, en ben alles kwijt door het lijnen: mn gezin, familie en “vrienden”…mn ex man die zelf zware morbide obesitas heeft vond mij te mager en heeft me na 12 jaar huwelijk aan de kant gegooit + onze 2 kinderen meegenomen. Alles kwijt, en dat alleen door SLANK te willen zijn.
    Ik ben nog nooit zo ongelukkig geweest als sinds ik dun ben!
    Ik ben nooit dun geweest voordat ik anorexia ontwikkelde. Was ik maar nooit begonnen met lijnen! Ik wou alleen afvallen, Anorexia vraagt niemand om (k wist niet eens dat je dat nog op mijn leeftijd kon krijgen…ik ben bijna 35 jaar) ;’-(

Leave A Reply

css.php